Rabindranath Tagore

LXXIX

Dikwijls vraag ik verwonderd waar de grenzen van herkenning verborgen
liggen tussen de mens en het beest, wiens hart geen gesproken taal kent.
Door welk oerparadijs in de lang vervlogen scheppingsmorgen liep
het eenvoudige pad waarop hun harten elkaar bezochten?
Deze sporen van hun gestage tred zijn niet uitgewist,
al is hun verwantschap lang vergeten.
En plotseling ontwaakt, in een of andere woordeloze muziek,
de schemerige herinnering en het dier staart de mens aan vol teder vertrouwen,
en de mens kijkt het dier in de ogen met een glimlach van genegenheid.
Het is dan alsof de twee vrienden elkaar gemaskerd ontmoeten
en elkaar weifelend herkennen in de vermomming.

Mijn ziel
antwoordt in
muziek
De mooiste verhalen van
Rabindranath Tagore